Indiaanse legende        

Lang geleden toen de wereld nog jong was, stond een oude geestelijke leider van de Lakota op een hoge berg en had een visioen. In zijn visioen verscheen Iktomi, de grote misleider en leraar van wijsheid, in de vorm van een spin. Iktomi sprak met hem in een heilige taal die alleen de geestelijke leiders van de Lakota konden begrijpen. Terwijl hij sprak nam Iktomi, de spin, de krans van wilgentakken van de oude man waarin veren, paardenhaar, kralen en offergaven waren gestoken, en begon een web te spinnen. Hij sprak tot de oude man over de levenscyclusse en hoe we onze levens als peuters beginnen, en dan de kindertijd bereiken, en daarna zijn we volwassen. Tenslotte komt de ouderdom wanneer er voor ons moet worden gezorgd alsof we kleine kinderen zijn en zo wordt de cyclus voltooid. ‘Maar’, zei Iktomi terwijl hij doorging zijn web te spinnen, ‘in elke fase van het leven zijn er vele krachten – sommige goed en sommige slecht.

Als je luistert naar de goede krachten, zullen deze je in de juiste richting sturen. Maar als je luistert naar de slechte krachten, zullen ze je kwaad doen en je in de verkeerde richting sturen.’ Hij ging verder, ‘Er zijn veel krachten en verschillende richtingen die de harmonie van de natuur kunnen bevorderen of haar in de weg kunnen staan, en dat geldt ook voor de Grote Geest en al zijn schitterende leringen.’De hele tijd dat de spin aan het woord was, ging hij door met het weven van zijn web waarbij hij aan de buitenkant begon en en naar het centrum toewerkte. Toen Iktomi klaar was met spreken, gaf hij het web aan de oude wijze van de Lakota en zei… ‘Zie, het web is een volmaakte cirkel, maar er is een gat in het centrum van de cirkel. Gebruik het web om jezelf en je mensen te helpen om je doelen te bereiken en maak een goed gebruik van de gedachten, dromen en visioenen van je volk. Als je gelooft in de Grote Geest, zal het web je goede ideeën opvangen – en de slechte ideeën zullen door het gat verdwijnen.’De oude wijze van de Lakota gaf zijn visioen door aan zijn volk en nu gebruiken de Siouxindianen de droomvanger als het web van hun leven. Het hangt boven hun bed of in hun huis om de dromen en visioenen te selecteren. Het goede in hun dromen wordt gevangen in het web van het leven en met hen meegedragen. . . maar het kwade in hun dromen ontsnapt door het gat in het centrum van het web en is niet langer een deel van hen. Ze geloven dat de droomvanger het lot van hun toekomst bewaart.

De legende van de droomvanger
Wounded Knee School, Manderson, South Dakota .

                                              -------------------------------

                      De legende van de maïs

De oorsprong van de maïs volgens de Noord-Amerikaanse indianen
Heel lang geleden voerden de indianenstammen oorlog met elkaar. Het werd heel moeilijk om rond te reizen, want iedere stam verdacht de reizigers ervan spionnen te zijn van de vijandige stam.

Toch trokken een oude vrouw en haar kleinzoon van tentenkamp naar tentenkamp, op zoek naar een stam die hen wilde opnemen, want zij hadden geen familie meer. Maar overal waar zij kwamen, werden ze geweerd.

Op een dag kwamen ze bij indianen die hen verzochten naast het vuur te gaan zitten en mee te eten. Het stamhoofd zei tegen de oude vrouw: "U kunt bij ons blijven, als u niet bang bent honger te lijden. Er is niet veel wild op ons land, maar het weinige voedsel dat we hebben, willen we graag met jullie delen." - "Wij hebben niet veel nodig," antwoordde de grootmoeder. "En ik kan voor jullie werken. Ik zal voor de kinderen zorgen terwijl de ouders op zoek gaan naar voedsel."

De volgende dag gingen de mannen zoals gewoonlijk jagen en gingen de vrouwen fruit en planten plukken en water halen. De kinderen bleven alleen achter. Dit was een mooie kans om de hele dag te spelen, zonder te worden lastiggevallen door de grote mensen! Maar ze hadden niets te eten... Hun ouders kwamen pas 's avonds terug van het jagen of vruchten plukken, en het was een lange dag voor hun kleine maagjes.

Die dag speelden de kinderen heel lang en werden ze geroepen door de oude vrouw toen ze moe begonnen te worden. Nieuwsgierig kwamen de kinderen naar haar toe. "Maar wat doe jij, grootmoeder?" vroeg een van de kinderen. "Ik maak maïssoep voor jullie klaar," antwoordde ze terwijl ze in een grote pan dikke soep roerde.

Dat hadden de kinderen nog nooit gezien, maar toen ze eenmaal van de soep hadden geproefd, wilden ze meer! Toen hun buikjes vol waren, gingen ze om de oude vrouw heen zitten, zoals kuikentjes om hun moederkip. De oude vrouw vertelde de kinderen prachtige verhalen. En vanaf die dag ging het iedere dag zo. Dankzij de maïs van de oude vrouw kenden de kinderen geen honger meer, en leerden ze allerlei verhalen!

Zo gingen er maanden voorbij en de oude vrouw begon steeds vermoeider te raken. Toch maakte zij nog steeds het eten voor de kinderen klaar. Op een dag had ze niet eens meer de kracht om op te staan; maar vond haar kleinzoon 's middags naast haar een pan met soep. Ze zei tegen hem: "Ik heb maïs gezaaid, en die is goed gegroeid. Maar de maïs moet nog wel besproeid en gewied worden. Jij moet daarvoor zorgen, samen met de andere kinderen."

Dat waren haar laatste woorden, maar ze ging door met soep geven totdat de maïskolven rijp waren. Toen haar kleinzoon die dag in haar tent kwam, zag hij niemand. Hij zag haar nooit meer terug: ze was veranderd in maïs. Wanneer je nu een maïskolf ziet in bladeren gehuld, zie je altijd zilveren draden: dat zijn de haren van de goede oude vrouw die voor maïs heeft gezorgd, zodat de indianen kinderen geen honger lijden.

                 

                                                             ---------------------
 


4q6N53M38T